ما تمام این یک سال را برای خودمان و دل خودمان مینوشتیم،با هر بهانهای،شاید هم گاهی بی بهانه.و تو اوّلین بهانه من بودی برای نوشتن در این دفترچه کوچک الکترونیکی.مرور که میکنیم تا به امروز میبینیم بهانه هامان رشد کردند تا جایی که گاهی اگر خطی خطی نمیکریم دلمان میگرفت،حتّی بی بهانه
اسمت را میگذاریم اولین بهانه کوچکمان برای دوباره نوشتن،و چه بهانه غم انگیزی بودی
ما در این دنیا دلمان را به همین بهانههای غم انگیز خوش کردیم،باهم بزرگ میشویم،باهم خوشحال میشویم ،گاهی هم مرحم زخمهای یکدیگر
1 comment:
دوست داشتم این نوشته را
Post a Comment